Er is per 29 januari 2009 een nieuwe professionele website gewijd aan John Lagrand.

Klik hier om daar heen te gaan

Eind vorig jaar was het zover….het kunstwerk kon onthuld en tentoongesteld worden. Zelf zijn we er erg blij mee en ik denk dat John vanuit de muziekhemel er met veel plezier en gevoel van trots naar kijkt. Wij zijn Ed Flier, kunstenaar, erg dankbaar voor dit prachtige resultaat.

Het kunstwerk ter nagedachtenis van  John Lagrand is te bezichtigen in Hoek van Holland, bij het Rockart Museum, alwaar regelmatig bijzondere exposities tentoongesteld worden.

BIOGRAFIE

De muzikale loopbaan van John Lagrand begon in 1965, in de Blueskelder te Voorburg, waar alle bluesboys uit Den Haag en omstreken samen kwamen om te genieten van de nieuw ontdekte Blues-L.P.’s van o.a. Howlin" Wolf, Sonny Boy Williamson, Junior Wells, etc….. John zag ook Niko daar aan het werk, die in die tijd met gitaar en mondharmonica naar de Blueskelder kwam. Vanaf de eerste avond was John diep onder de indruk van het geluid van de harmonica en hij besloot al snel zelf zo’n ding aan te schaffen. Volgens Niko speelde John binnen een week beter op de bluesharp dan hijzelf. John en Niko gingen samen op pad en dat beviel John zo goed dat ze samen besloten het bluesduo "Indiscrimination" te vormen.

INDISCRIMINATION

In 1966 maakten ze hun eerste singletje "Wishful Thinking", geschreven door de vader van Yvonne Kroonenberg (zij was toen John’s vriendin). Leo Unger haalde John en Niko de jazz- en bluesclubs binnen, waardoor het voor de beginnende muzikanten een hele spannende tijd werd. De "Q65" begeleidden hen op het singletje. Joost den Draayer en Tineke zaten iedere dag in een heel klein Veronica-studiootje muziek te promoten. Je kon er in die tijd zonder afspraak binnenvallen voor een praatje en het was dan ook bij Willem van Kooten waar John en Niko live hun zwarte blues met een wit sausje ten gehore brachten.

Indiscrimination ging op ontdekkingsreis; spelen voor weinig……..overal rondzwerven en muziek ten gehore brengen…….buiten slapen….. en ga zo maar door. Niko werkte in die tijd bij een bibliothecaris en John had een baantje bij Siemens. Maar zo’n vaste baan was het niet. Dus werden ze maar beroeps!

LIVIN’BLUES 1967-1975

In 1967 liepen ze Ted Oberg tegen het lijf, die hun bij zijn bandje vroeg en "Livin’ Blues" was geboren. De eerste single was geschreven door George Kooymans van "The Golden Earrings"; "Murphy mcCoy". Aangevuld met drummer Cesar Zuiderwijk en bassist Henk Smitskamp werd "Livin’ Blues" een professionele band en tevens een begrip in Nederland. Een succesformatie uit Den Haag, die later ook in Duitsland naamsbekendheid kreeg. In 1969 begonnen ze een toer dwars door Engeland, mogelijk gemaakt door Peter Green ("Fleetwood Mac"). Helaas ‘verhuisde’ Cesar een jaar later naar "The Golden Earrings" en na de top tien hit "Wang Dang Doodle" maakten ze een tweede hit met de nieuwe drummer Johnnie Le Jeune uit Nijmegen; "L.B. Boogie". De toenmalige producer Jaap Eggermont had goed werk verricht, een derde hit kwam tot stand; "Black Liza". In 1973 kwamen ze in contact met de Engelse producer Mike Vernon, die in Livin’ Blues een Europese "J. Geils Band" zag, waardoor er twee LP’s werden opgenomen in Chipping Norton, Oxfordshire. Met drummer Arjen Kammenga uit Leeuwarden, "Rockin’ at the tweedmill" en de vijfde LP van "Livin’ Blues", tevens de laatste met de Londense drummer Kenny Lamb. Ted Oberg, John Lagrand, Ruud v. Buuren en Niko Christiansen, zijn altijd de spil van de band gebleven. In 1975 ging de band na ruzie’s en alcoholmisbruik uit elkaar.

WATER 1974 tot 1977

Bezetting: Ron Westerbeek (kb) Onno Bevoort (drs) Boris Farberow (bs) Nico Doorduyn (voc) John laGrand (mouth-harp) Jan van Dijk (gt, fl)

Water is een symboliek voor verschillende elementen zoals leven, dood, vriend en vijand. Volgens Ron Westerbeek, de oprichter van "Water", is muziek met water te vergelijken, omdat er veel van de elementen transparantheid, bedreiging, speelsheid en beweging in terug te vinden zijn. Daarom werd de groep WATER genoemd. De single Holiday (Hideaway) zal bij de muziekkenners uit die tijd nog wel vers in het geheugen liggen. Het is echter geen hit geworden, hetgeen de bandleden niet betreurden. "We zijn geen single-groep die mee wil doen aan een hitproductie, was hun visie. Om echter de wereld te vertellen dat er weer een nieuwe groep was opgericht en om hun ideeën te kunnen verwezenlijken werd uit nood een commercieel nummer als single gekozen. De wens echter was het opnemen van een LP. Sinds hun bestaan werkt WATER aan een uniek project. Hun ideaal is een filmproject, dat voor de helft af is en waarvoor de cineast Joop Pieëte de beelden heeft gemaakt. Tijdens hun optreden wordt er dan een film vertoond, die de verschillende elementen, zoals angst, liefde en geloof behandeld. WATER, die je dan in de orkestbak zal kunnen vinden, speelt hierbij live mee. Het is een samenspel van muziek en beeld, zodat het accent meer ligt op het gevoel van de mensen dan op de musici zelf. Om te voorkomen dat dan het accent te veel op de film komt te liggen, verschijnen de jongens af en toe levensgroot op het scherm.

Om WATER nog meer bekendheid te geven, zijn de jongens in februari 1975 de studio ingestapt om daar hun eerste langspeelplaat op te nemen. Om een zo’n goed mogelijk resultaat te krijgen, hebben ze hier vijf maanden aan gewerkt. De LP, getiteld The second day, valt op door zijn grote veelzijdigheid. Van modern tot klassiek, van funky tot Heavy Blues, van Jazz tot Pop en alles wat daar tussen ligt, kun je er op terugvinden. Bij Water staat de muziek voorop, als verduidelijking zijn er teksten bijgeschreven. De bandleden zijn erg kritisch op teksten, sommige zijn cynisch, andere weer licht humoristisch of gevoelig, maar voornamelijk gebaseerd op de levenswijze van deze generatie. In 1977 verzorgen ze de muziek voor de film Het Debuut!

FREELANCE BAND 1977-1986

The Freelance Band ontstond in 1977. Philip Kroonenberg richtte de groep op samen met Frank Nuyens, die in de zestiger jaren beroemd is geworden als leadgitarist van de Q65. Nadat ook John Lagrand (harmonica) en Aad van Pijlen (bas) zich bij hen aansloten werd The Freelance Band geboren. De naam kwam voort uit het idee dat iedereen vrij was om mee te doen wanneer hij zin en tijd had. Hun eerste album, ‘Rough ‘n Tough’(CNR, 1980), kreeg veel positieve aandacht in de media, maar pas zo’n vijf jaar later verscheen de tweede. Inmiddels waren Niko Christiansen (sax en percussie), Henno Eizenga (drums) en Willem van der Wall (electrische- en slidegitaar) tot de band toegetreden, waarmee vanaf dat moment de Freelance Band uit zeven man bestond.

Met deze bezetting werd, vrijwel in één take, de LP ‘Midnight Power House’ opgenomen, die in 1985 bij CNR uitkwam. Deze superformatie had in die tijd weinig tot geen concurrentie, om de simpele reden dat de muziekstijl verder niet werd gespeeld. De teksten kwamen van de hand van Philip, de muziek kwam in het bijzonder van Philip en Aad, maar ook de andere bandleden hebben hierin een flink aandeel gehad! De wortels lagen vooral in de Blues, en was een eigen opvatting van alles wat er om het country-blues te vinden is: zydeco, boogie, western swing, hillbilly, rock-a-billy, etc. Kortom: herkenbare Amerikaanse muziek in een eigen jasje gestoken. Ondanks de positieve aandacht in de media bleek het financieel rendement voor de platenmaatschappij onvoldoende en er volgde geen nieuw contract. Philip besloot hierop uit de band te stappen omdat hij meer wilde bereiken met zijn liedjes.

LIVIN’ BLUES 1986

Livin’ Blues wordt in 1986 opnieuw opgericht en bestaat dan uit Niko Christiansen, John Lagrand, Joop van Nimwegen (ex-Q65), Willem van de Wall, Aad van Pijlen en Art Bausch (ex-Barrelhouse, ex-Oscar Benton). In het live-circuit blijkt de band weer een graag geziene gast en een LP laat dan ook niet lang op zich wachten. In 1987 komt de L.P "Livin’ Blues Now" uit, maar het album valt helaas tegen en wordt genegeerd. In 1989 volgt de CD "Snake Dance". Uiteindelijk komt ook aan de samenwerking tussen deze 6 muzikanten een eind en blijven Niko en John met verschillende bezettingen verder spelen onder de naam New Livin’ Blues. Vanaf 1990 tot 1992 speelt John als gastmuzikant regelmatig bij de Muskee-band. Als uiteindelijk ook voor deze Livin’ Blues het doek valt is een overstap van John naar Muskee een logisch gevolg.

MUSKEE 1992 – 1996

In 1990 vierde Harry Muskee dat hij 25 jaar als beroepsmuzikant op het podium stond. Dat gebeurde met een groot concert in Muziekcentrum Vredenburg in Utrecht. Een optreden waar naast John ook Herman Brood en andere oud-leden van C+B aan meewerkten. Muskee ontpopt zich steeds meer als een geïnspireerd songwriter en zijn muziekstijl neigt naar de "funky" blues. Inmiddels is de bandnaam van Harry teruggebracht tot gewoon "Muskee" met Erwin Java (gitaar), Roy Kushel (keyboards), Muskee (zang), Hans Langkamp (drums) en Gino Jansen (bas) . De opnamen voor de cd "Muskee Live" werden een jaar later gemaakt tijdens concerten in Vredenburg en Ahoy. Bonustrack was een studio-opname van "Window of my eyes" in een compleet nieuw arrangement. Gastmuzikanten waren Bertus Borgers en John Lagrand. In 1992 bracht "Muskee" de cd "Cut de luxe" uit, die door de vakpers als meest afwisselende en verfrissende van het hele Muskee-oeuvre wordt geroemd. Ook hier waren gastrollen weggelegd voor Bertus Borgers (sax) en John Lagrand. John was in oktober deel uit gaan maken van de vaste bezetting. Harry Muskee speelde zelf steeds minder mondharmonica en met de komst van John zag hij er helemaal van af. Op uitnodiging van Radio Drenthe toerde Harry Muskee, samen met Albert Haar en John in 1993 een paar weken rond in de bakermat van de blues: het zuiden van Amerika met name Mississippi, Louisiana en Texas. Op zondag 16 mei zette zowel Harry als John voor de eerste keer voet op Amerikaanse bodem Daar zag hij o.a. het verwaarloosde graf van Sonnyboy Williamson in Tutweiler, waar allerlei mensen hun mondharmonica op gelegd hadden uit eerbetoon en het restant van het huis van de op 30 april 1983 overleden Muddy Waters (68). Hij bezocht Aberdeen, de geboorteplaats van Howlin’ Wolf, Clarksdale, waar Muddy Waters opgegroeide, de graven van Charly Patton in Holly Ridge en Robert Johson in Mt. Zion. Ze interviewden George Porter van The Meters, Joe Hughes en de zuster van Sonny Boy Williamson. Deze zoektocht wordt prachtig beschreven in het nummer "faceless voices" van het Cuby & the Blizzards album "Dancing Bear" Bij de verfilming van het boek "De kleine blonde dood van Boudewijn Büch" in 1993, is door de Band Muskee een deel van de filmmuziek geleverd. Een prachtige vertolking van Window of my Eyes is daar o.a. van het resultaat. Daarnaast zijn fragmenten te zien en te horen van Appleknockers Flophouse, Somebody will know someday en Too blind to see.

CUBY & THE BLIZZARDS 1996-1999

In 1996 valt de band Muskee uiteen. Drie zakenlieden/fans Henk Aa (Beaphar-Raalte), Johan Derksen en Jan Lagendijk richten de Stichting "Cuby is back" op. Een theatertour volgt. Harry Muskee, Erwin Java, John Lagrand, aangevuld met de oud-Blizzards: Hans Lafaille, Herman Deinum en Helmig van der Vegt trekken volle schouwburgen. In maart 1997 verschijnt de live-cd "Travelling with the Blues", live opgenomen in bluesclub "De Lantaarn" in Hellendoorn. In de loop van 1997 trekken Harry Muskee, Erwin Java en Helmig van der Vegt zich op het Drentse platteland terug om nieuwe nummers te componeren voor een nieuwe cd "Dancing Bear". In 1998 verschijnt het album "Dancing Bear", een eigentijdse produkt, waarin C+B durfde af te wijken van de traditionele 12 maten blues. De titelsong "Dancing Bear" handelt over dierenmishandeling in Turkije. Iets wat dierenliefhebber en WSPA-donateur Muskee zeer tegen de borst stuit. Ook de reis naar Amerika in 1993 op zoek naar de roots van de blues in de Mississippi-Delta leverden een aantal nieuwe nummers op. Op vrijdag 4 juni 1999 speelt C+B in Diligentia in Den Haag zonder John Lagrand. Hij ligt met een gebroken been in het Westeinde ziekenhuis in Den Haag (tegenover Rinus Gerritsen van de Golden Earring, die een aanvaring met een bus had) Heel bijzonder tijdens dit concert is een gastoptreden van Eelco Gelling, die twee nummers meespeelde. Aan de samenwerking van C+B en mondharmonicavirtuoos John Lagrand komt in 1999 door privé-omstandigheden een einde.

BLUES SUMMIT 1999 – 2003

In 1999, na een aantal fases, verwelkomt Niko Christiansen zijn oude vriend John Lagrand weer terug in de band, die inmiddels bestaat uit Willem van der Wall, Ron de Bruin en Thijs Vlaszaty. Op 17-jarige leeftijd stonden de heren aan de basis van de Livin’ Blues, en nu is John weer terug in de band van zijn oude vriend. Als dit nog geen reden genoeg zou zijn, dan zal toch zeker de overige bezetting van de band de fervente bluesliefhebber doen watertanden. Later worden de Bruin en Vlaszaty vervangen door respectievelijk Jimmy Griego en Bobby Jacobs. Eelco Gelling wordt toegevoegd aan de band en de noodzaak ontstaat voor een andere naam. Nederblues Summit is geboren. Uiteindelijk is, na nog wat verloop en een jaar met Thijs van Leer, een zevenmans formatie ontstaan, die Blues Summit heet. Als laatste bandlid is de tenorsax Boris van der Lek te bewonderen Als in augustus 2003 Blues Summit van Niko Christiansen en John Lagrand stopt, vormen de twee muzikanten de nieuwe band Blues a Livin’. In dezelfde periode verschijnt van Livin’ Blues de compilatie Livin’ Blues – The Complete Collection.

2004 – juni 2005

Inmiddels begint John problemen te krijgen met zijn gezondheid, wat het optreden steeds meer onmogelijk maakt. Daar waar het mogelijk is gaat hij mee naar optredens, maar het wordt steeds moeilijker om het complete programma uit te spelen. Ook blijft het veelvuldige drankgebruik de kop op steken en dit alles, gecombineerd met de diverse lichamelijke ongemakken waar hij al een aantal jaren last van had (suikerziekte, hartklachten/hartritmestoornissen, trombose, hoge bloeddruk), doet hem geen goed. Halverwege 2004 krijgt hij problemen met de slokdarm. Nadat hij met spoed wordt opgenomen in het ziekenhuis wordt het na enkele onderzoeken duidelijk dat er een soort van vetbult (lipoom) in de slokdarm zit, die tijdens het ademhalen en slikken op en neer beweegt, waardoor er vaak ongecontroleerde hoestbuien ontstaan. De vetbult wordt snel verwijderd en John kan een dag later weer naar huis. Eind 2004/begin 2005 krijgt hij weer dezelfde problemen en nadat er weer diverse foto’s en onderzoeken zijn verricht, krijgt hij te horen dat er een lipoom met kankercellen in de slokdarm aanwezig is. Eind januari 2005 gaat hij het ziekenhuis in om de lipoom te laten verwijderen. Aanvankelijk lijkt alles goed te zijn verlopen, maar nog geen maand later begint hij last te krijgen van de ademhaling. Na vele onderzoeken blijkt dat er een complicatie is opgetreden in de luchtpijp. Littekenweefsel heeft zich ontwikkeld tussen de kraakbeenringen die in de luchtpijp aanwezig zijn. Vele onderzoeken volgen, tot er een second opinion wordt aangevraagd bij het VU in Amsterdam. De ernst van de situatie wordt daar al binnen 5 minuten duidelijk. Een week later ligt hij op de operatietafel voor onderzoek. De artsen hebben met John duidelijke afspraken gemaakt ten aanzien van het onderzoek en de eventuele mogelijkheid het probleem al tijdens het vooronderzoek te verhelpen. Het mocht niet meer baten……er bleken vele uitzaaiingen te zitten in zowel luchtpijp als longen en de zuurstof die werd toegediend tijdens de narcose werd helaas al niet meer opgenomen door de longen, waardoor het binnen enkele ogenblikken duidelijk werd dat het geen haalbare zaak meer was. Toen ook de reanimatie niet meer hielp is John op donderdag 30 juni 2005 om 10.00 uur overleden.

Indiscrimination.

Shut en Barney hadden een bluesduo, genaamd Indiscrimination. Ze waren echter muzikaal niet zo tevreden. Shut had op een gegeven moment een optreden geregeld in de Drie Stoepen aan de Prinsegracht. Hij vroeg me of ik dat optreden wilde overnemen en samen met John waren wij vanaf die tijd het bluesduo Indiscrimination, met Shut als manager. Een toffe gozer met humor, maar jammer genoeg geen managertype.

Ons eerste optreden was als voorprogramma van de Q65. Toen ik 16 was, lag ik in het ziekenhuis voor een amandeloperatie, en daar leerde ik een roadmanager van de Q kennen. Hij deed een goed woordje voor me bij Wout van Soest, de toenmalige manager en we werden gevraagd als support act van de Q65 in de Eekhoorn. We speelden met ons tweeën over hun apparatuur, daarbij was John dermate nerveus dat zijn handen vreselijk gingen trillen. Ik keek naar hem en nam het trillen onmiddellijk over. De bibbeleritus kan dus besmettelijk zijn.We beëindigden het eerste nummer en het was doodstil. De volle zaal met Q65 fans keek ons aan alsof ze een stier met tieten zagen. Toen kwam de Q bassist Peter Vink naar voren lopen en riep uit: “Dit is pas echte blues mensen, applaus!” En de hele tent ging applaudisseren.

In de pauze kwam Wout, de manager naar ons toe en vroeg of we wel een plaat wilden maken. Ja, daar hadden we oren naar en binnen een paar maanden was de eerste single er. Opgenomen in de GTB studio. Wishful Thinking was tekstueel van de hand van meneer Kroonenberg, de vader van Philip en Yvonne. Tegenwoordig bekend als respectievelijk muzikant en schrijfster. En de zogenaamde flipside was ook een eigen werkje, genaamd Harpblowing blues, een instrumentaaltje, dat de top 100 van de Rhythm and Blues Charts nog gehaald heeft.

Zoals al vermeld onder het item "kunstwerk" zijn er ook vele foto’s van en door John bewaard gebleven. Ook hierbij wilde ik ten alle tijde voorkomen, dat deze schitterende foto’s in de prullenbak terecht zouden komen. Sowieso zijn alle familiefoto’s en enkel ander materiaal, waarop John als muzikant te bewonderen was, naar zijn zus gegaan. Enkele foto’s heb ik uiteraard voor mezelf heb gehouden, maar het overgrote deel is overhandigd aan Jaap Schut, de man en drijvende kracht achter het museum voor muziek en kunst, Rock Art Galerie te Hoek van Holland. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, hoe blij ik ben dat er een dergelijk initiatief ooit is genomen. Een dergelijk museum maakt het mogelijk om iedereen, die op welke wijze dan ook iets heeft toegevoegd aan de muziek en andere kunst in Nederland, een vast plekje te geven, waar wij nog eens kunnen nalezen en bekijken hoe het vroeger was!

Cultuur: iets wat nooit verloren mag gaan!

Nog voor zijn dood heeft John alles wat betrekking heeft gehad op zijn muzikale loopbaan aan mij, Jolande, gegeven. Alleen John zijn laatste vriendin was hiervan op de hoogte gebracht. De reden die hij hier voor opgaf was heel duidelijk. Hij zei letterlijk: "Jij bent de enige die de spullen op dezelfde waarde weet in te schatten als dat ik altijd heb gedaan!" Dus kwam ik in het bezit van vele foto’s, honderden LP’s en CD’s van zijn favoriete bands, muzikanten en harmonica-giganten, kreeg ik beschikking over vele videobanden met TV- en concertopnames van o.a. Livin’Blues, Freelance Band en Muskee en kwam er een gigantische hoeveelheid van studiotapes bij mij de huiskamer binnen. Maar het allerbelangrijkste voor mij waren John zijn mondharmonica’s. Zo’n ruim 150 a 160 stuks maar liefst, die door John vanaf zijn 16e waren bespeeld en valsgespeeld, uit elkaar waren gehaald om te stemmen of aangeschaft waren om gewoon aan zijn verzameling toe te voegen. Uit de grote hoeveelheid en variatie aan harmonica’s was zijn grote liefde voor het kleinste instrument duidelijk te voelen.  Tot het kleinste schroefje toe had hij alles bewaard.

Maar wat moet je hiermee?!?!? John zijn woorden hebben lang in mij doorgeklonken. "Jij weet alles op waarde te schatten en je weet wat je er mee moet doen." Hierin wilde ik hem absoluut niet teleurstellen. Allereerst heb ik diverse mensen een mondharmonica gegeven. Maar toen had ik er nog ruim honderdtwintig over. Dus heb ik enkele collega-muzikanten geraadpleegd en steeds weer kwamen we tot dezelfde conclusie. Er moest iets blijvends van gemaakt worden. Iets blijvends in de vorm van een kunstwerk!

Toen we een maand na John zijn dood een benefietconcert hebben gehouden hebben we ruim voldoende geld opgehaald om John zijn begrafenis mee te bekostigen. Maar er is geld overgebleven en we wilden hier eens rustig over nadenken wat ermee te doen. Geld, wat we bij elkaar hebben gekregen dankzij de aanwezigheid van de muzikanten en het publiek, moet je niet zomaar over de balk gooien. Belangrijk is om ook dat laatste beetje geld goed te besteden.

De Stichting John Lagrand  Fonds was zeer eensgezind en we hebben daarom contact opgenomen met Jaap Schut van RockArt Galerie in Hoek van Holland. Hij wist een kunstenaar, Ed Flier genaamd, die hier vast wel een uitdaging in zag. Met Ed is contact opgenomen, hij heeft enkele schetsen gemaakt en gezamenlijk hebben we een ontwerp gekozen. 

Inmiddels kunnen we melden dat er behoorlijk wat vorderingen zijn met betrekking tot het kunstwerk. Zodra alles klaar is zal het kunstwerk op gepaste wijze worden onthuld. Op een manier die hoort bij iemand, die heel veel mooie muziek heeft gemaakt met de bluesharp. Melodieus, gevoelig, muzikaal en bovenal gepassioneerd!

Het kunstwerk zal een blijvende plaats krijgen bij Rock Art Galerie, de enige plaats waar muziek en kunst bij elkaar wordt gebracht. Ook de enige plaats waar John zijn bluesharp een definitieve plaats behoort te krijgen, het museum voor muziek en kunst! Waar niks verloren gaat!

Ik herinner me dat Harry 25 jaar in het vak zat en dat het groots gevierd ging worden in Utrecht! Daar deden naast John veel andere muzikanten die met Harry gewerkt hadden aan mee. Zo was ook Kim Snelten erbij. Ik ging niet mee, want ik had beloofd dat ik de live-uitzending op de radio zou opnemen. Jammer wel, want dat soort muzikale buitenkansjes krijg je niet zo vaak….. Toen John thuis kwam was hij niet zo enthousiast. In zijn ervaring was Kim Snelten uitgegroeid tot een geweldige bluesharpist , waar John na die avond veel bewondering voor had gekregen. Alleen kreeg hij daar ook een heel onzeker gevoel van.

Typisch John. Zo onzeker en enigszins teleurgesteld in zichzelf……het enige wat mij te doen stond was de opnames te laten horen. Dat was beter, dan tegen hem zeggen dat hij waanzinnig goed gespeeld had. Dat geloofde hij toch nooit zo! Bovendien ging het er niet om dat Kim beter was, maar John had weer eens het idee dat hij die avond slecht gepresteerd had. Dus de opnames werden gestart! Hij ging daar eens goed voor zitten en na enige minuten naar zichzelf te hebben geluisterd kwam er weer een ontspannen en tevreden blik op zijn gezicht. Hij had toch lekkerder gespeeld dan dat hij aanvankelijk gedacht had….. (“Ja natuurlijk John…..je bent gewoon geweldig!”, dacht ik op dat moment)

Nog steeds iedere dag  ben ik me er van bewust dat er een muzikant is overleden, die niet te evenaren is! John was een bijzonder mens en had een ongelooflijk talent: hij kon als geen ander muziek maken op de, zoals Harry dat altijd zei, Mississippi Saxofoon! En God, wat mis ik hem!

Jolande

Greenfield & Cook LP: Greenfield & Cook 1972

Tony Sherman 1973-1989

Spookey & Sue 1974 Single: Swinging on a star

Champagne 1976 Single: Rock and Roll Star (Intro)

Willem Duyn 1979 Single: Willem

Golden Earring 1979 LP: No Promises No Debts

Polle Eduard CD: Polle 1980

Flavium 1980 CD: No Kiddin’

Maarten Muller Band 1980 LP: Live The Hague ’80

Lenny Kuhr 1982 CD: Oog in oog

Diesel 1983 CD: Unleaded

Albert West CD: 25 jaar Albert West (ca. 1987) Tracks: Halfway to Paradise – I’m still your fool

Claw Boys Claws 1988 CD: Hitkillers

Homesick & the Backstabbers CD: Push (1989) Tracks: No way back – Got it bad – Too much

Andre Hazes CD: Dit is wat ik wil (1989) Track: Volgens mij ben ik getrouwd

Herman Brood & His Wild Romance 1989 CD: Hooks

The Groovetones CD: The Scratch (1990) Track: Train to love

Cosy Cotton Band & Wendy Sheridan CD:Cosy Cotton Band & Wendy Sheridan (1990) Track: Watch yourself

Gin on the rocks CD: Coolest Groove (1990) Tracks: Mr. 44 – The Reflex

Boom Boom Mancini CD: Empowered (1992/1993) Track: So many roads

Anouk CD: Together alone 1997

Jim Wake & Sleepwalker CD: Preaching to the Perverted (1999) Tracks: Arkansas Traveler – Dyin’ to live it all over again – Rudy’s delight

Jim Wake & Sleepwalker CD: Not an ordinairy night (2004) Tracks: Never felt so good – Grinnin’ in your face – That’s why I’m leaving you

Indiscrimination 1966 WISHFUL THINKING

* Wishful thinking : N.Christiansen, J.Lagrand

* Harp Blowing Blues : N.Christiansen, J.Lagrand

Livin’ Blues 1968 MURPHY McCOY

* Murphy McCoy : M. Gerritsen, G. Kooijmans

* My sister Kate : N. Medina, J.C Dowel

Livin’ Blues 1969 SONNY BOY

* Sonny boy : S. Lightnin’ Hopkins

* One night blues : T. Oberg, N. Christiansen

Livin’ Blues 1970 WANG DANG DOODLE

* Wang dang doodle : W. Dixon

* Crazy woman : T. Oberg, N. Christiansen

Livin’ Blues 1971 BLACK LISA

* Black Lisa : O. Branckett, J. Ford : arr: T. Oberg, N. Christiansen

* Red river mountain : N. Christiansen

Livin’ Blues 1972 CHOICE

* Choice : T. Oberg, H. v. R.

* Selection : T. Oberg, H. v. R

L.B. BOOGIE

* L.B. Boogie : T. Oberg, N. Christiansen, J. Lagrand

* Johnny Walker : Livin’ Blues

Livin’ Blues 1973

PLEASE DON’T LEAVE ME

* Please don’t leave me : A. Domino

* Sweet Suzanne : T. Oberg

POINSETTA PETAL

* Poinsetta petal : M. Vernon

* Gamble on : M. Vernon, T. Oberg

Livin’ Blues 1989 WANG DANG DOODLE/L.B.BOOGIE

* Wang Dang Doodle/ L.B. Boogie : W. Dixon, T. Oberg, N. Christiansen, J.Lagrand

* The snake : N. Christiansen, A. v. Pijlen, J. v. Nimwegen

Freelance Band OH YEAH BY YEAH

* Oh Yeah by Yeah : P. Kroonenberg, A. v. Pijlen

* The Midnight Powerhouse : P. Kroonenberg, A. v. Pijlen

The Bootleg Blues Band DIRTY GUITARS & BELGIUM BEER

* Loosing Hand

* Down To the doctor

* Ridin’ on the L & N

LP’s Livin’ Blues 1969 Hell’s Session

Big black train : T. Oberg, N. ChristiansenBig road blues : Arr: Livin’ Blues Black panther : T. Oberg, N. ChristiansenBowlegged woman : T. Oberg, N. ChristiansenHell’s session : T. Oberg, N. Christiansen, J. Lagrand One night blues : T. Oberg, N. ChristiansenWaitin’ on you : B.B. King, F. Washington Worried dreams : B.B. King

1970 Wang Dang Doodle

Go-go-train : T. Oberg, N. ChristiansenI came home at night : T. Oberg, N. ChristiansenSpoonful : W. Dixon This is the hour : T. Oberg, N. Christiansen Wang dang doodle : W. DixonWhen the sun goes down : T. Oberg, N. Christiansen Whiskey and gin : T. Oberg, N. Christiansen

1972 Bamboozle

Bamboozle songBig city manBlack night : J.M. Robinson Hitch-hikin’Keep on L.B. Boogie : N. Christiansen, T. Oberg, J. Lagrand

1973 Rockin’ At The Tweed

Ain’t no use crying : arr: T. Oberg, N. Christiansen, J. Lagrand, R. v. BuurenMillDiving duck blues : F. Mcdowell Eye to eye : N. Christiansen, T. ObergFool on you : F. Friedman Please don’t leave me : A. DominoShady girl, shady girl : T. Oberg, N. Christiansen, J. Lagrand, R. v. Buuren, M. Vernon Sweet Suzanne : T. Oberg Tongue ‘n’ groove : J. Lagrand, P. Wingfield You’re a stranger : N. Christiansen, T. Oberg

1974 Ram Jam Josey

Dizzy busy bluesman : T. Oberg, K. LambEmpty glasses : J. Lagrand, P. Wingfield Gamble on : M. Vernon, T. ObergHobo Joe : T. Oberg, N. Christiansen, J. Lagrand, K. Lamb I’m coming home : T. Oberg, K. Lamb I’m walking : A. Domino, D. Bartholomew Isabella : T. Oberg, W. van Roon Poinsetta petal : M. Vernon Ram jam Josey : T. Oberg, J. Lagrand, K. Lamb The great grandfather : E. Mcdaniel

1975 Live ’75

Black spider woman Boney MaronyCrazy Joe Hoochie coochie man I wonderI’m a rambler L.B. Boogie : N. Christiansen, T. Oberg, J. Lagrand

1988 Livin’ Blues Now

Ain’t no use crying : arr: T. Oberg, N. Christiansen, J. Lagrand, R. v. Buuren Can’t leave your love alone Havanna moon Homework : P. Green Hoodooman Let it happen Livin’ as a free man Parachute jump/Jump jiveTwo trains

1989 Snakedance – Live 1989

After you’ve gone : T. Layton, H. CreamerBlack night : J.M. RobinsonBorderline : L.Russell Free man : N. Christiansen, J. van NimwegenHomework : P. Green Hoochie coochie man/Mojo workin’ : M. Waters Hoodoo man : Wells Midnight café : N. Christiansen, J. van NimwegenMy babe : W. Dixon, Jesse Stone Parachute jump/Jump five : J. Hodges, L. Prima The snake : N. Christiansen, van Pijlen, J. van NimwegenTwo train : Mckinley, Morganfield Wang dang doodle/LB boogie : W. Dixon, N. Christiansen, T. Oberg, J. Lagrand

LP’s Freelance Band Rough and Tough

Hit or Miss : P. Kroonenberg, The Freelance BandNight after Night : P. Kroonenberg, The Freelance Band South America : P. Kroonenberg, The Freelance Band Please Don’t Tell Me : P. Kroonenberg, The Freelance Band Gunman : P. Kroonenberg, The Freelance Band Party Time : P. Kroonenberg, The Freelance Band Pitty for the Piggies: P. Kroonenberg, The Freelance Band Ghetto’s : P. Kroonenberg, The Freelance Band Freelance Dance: P. Kroonenberg, The Freelance Band Morality : P. Kroonenberg, The Freelance Band

Midnight Powerhouse

Oh Yeah by Yeah : P. KroonenbergThe Midnight Powerhouse: P. Kroonenberg, A. v. Pijlen I Love You to Love Me: P. Kroonenberg, A. v. PijlenSaved by the Dollar : P. Kroonenberg, A. v. PijlenThe freelance Dance: P. Kroonenberg, The Freelance Band The Guitar Man : P. Kroonenberg, J. Lagrand, F. Nuyens Lazz in my Legs : P. Kroonenberg Holy Shit I’m in Love Again : P. Kroonenberg The Best Part : P. Kroonenberg, A. v. Pijlen Love : P. Kroonenberg, A. v. Pijlen Last Goodbye : P. Kroonenberg, J. Lagrand

Blues Summit 2002 Too Many Chiefs

SkidrowMidnight CafeChiefs My Baby Black Night Hound DogI’m Ready Wang Dang Doodle